Vandaag ben ik naar de saxshop in Deventer gegaan, om een nieuw mondstuk uit te proberen. Ik wilde eboniet, heb me altijd laten vertellen dat dat 'beter' zou zijn bij alt dan metaal (waarom is dat zo, wat zijn jullie ervaringen?)
Meyer, Otto Link, Rousseau, Lebayle en Claude Lakey en Dukoff geprobeerd.
Twijfel tussen Lebayle en Dukoff.
Toch met de Dukoff naar huis gegaan, omdat hij zo fijn speelde, zuiver in de hoogte, lief als je zacht blaast, en een scheurijzer als je hard blaast.
Gekke is dat thuis gekomen hij heel anders lijkt te spelen. Zwaarder, moeilijker in het lage register.
Moet je normaliter wennen aan een nieuw mondstuk?
Groetjes.
Ik heb in het verleden na div. mondstukken uitgeprobeerd te hebben een metalen Otto Link voor mijn tenorsax gekozen voor in de band waar ik in speelde.
Dus toen ik een ander mondstuk voor een alt ging proberen had ik gedacht ook met een metalen mondstuk naar buiten te lopen. Maar dat is dus uiteindelijk een ebonieten Roussou geworden.
In mijn gaval was een ebonieten mondstuk idd "beter" dan een metalen mondstuk voor de alt. Maar of dat "altijd" zo is....
het zit niet zo in het materiaal lijkt me.
het heeft allemaal zijn voor en nadelen. Een metalen monstuk vraagt je niet je mond ver open te doen, waardoor je makkelijker een grote tip aan kan.
En je zult altijd blijven houden met een mondstuk, van die momenten, van OMG wat heb ik nu toch gekocht.
Daartegenover heb je nog altijd die euforische momenten dat alles lekker speelt, het mondstuk, de applicatuur onder controle.
Ik denk gewoon dat de sfeer in de winkel goed was. En voor het eerst spelen op een mondstuk is soms een beetje een openbaring. Eenmaal gekocht word je kritisch, hoor en merk je de wat mindere kanten.
Zolang het mondstuk een vlakke tafel heeft en, je vind hem mooi klinken op zich, moet het gewoon goed komen. Ga er in elk geval niet te gauw van uit dat je een pech exemplaar hebt ofzo.
Ik vind het omfloerste geluid van mijn link helemaal het einde gewoon, ookal moet ik 'm nog een beetje overwinnen in het hoog, en qua embouchure. Met een ZZ3 riet klinkt ie beduidend mooier dan met een 2,5.
Helaas hou ik dat nog niet lang vol, en het laag wil niet bij mij met een 3
mijn ervaring is wel dat een ebonieten mondstuk mooier is bij mijn alt...maar ja ik heb niet alles geprobeerd ;)
Je ziet ze ook meer op alt, hoewel het natuurlijk om het spelen zelf gaat.
Dat van 'm nieuw kopen en dan thuis proberen ken ik ook wel. Klinkt en speelt dan toch anders. Echter ik heb wel diegene gekozen in de winkel die ik het mooiste vond, dus dat zal thuis dan ook wel zo zijn. Ik heb sinds kort een lebayle 7* metaal voor tenor, best wel wennen zo smal.
@Maarten: Ik vind het totaal geen miskoop, het is gewoon even wennen. Soms een piep ineens, dan heb ik het wel met mijn buren te doen ;)
ZZ heb ik ook een tijdje bespeeld, vond het wel fijn, maar wel raar dat ze veel lichter zijn dan de klassieke rieten.
Nu speel ik trouwens op rico royal. fijn, maar raar dat je niet je rieten hoeft in te spelen.
@Bas*: het is zeker wennen dat metaal, zoals je zelf zegt is het veel smaller. Best wennen. Heb jij ook er meer last van dat hij nog echt koud is als je gaat spelen? Ik blaas hem even warm, geluidsloos. Ik merk ook dat een smal mondstuk meer van mijn embouchure vergt, heb jij daar ook last van?
Quote from: "anzy"@Bas*: het is zeker wennen dat metaal, zoals je zelf zegt is het veel smaller. Best wennen. Heb jij ook er meer last van dat hij nog echt koud is als je gaat spelen? Ik blaas hem even warm, geluidsloos. Ik merk ook dat een smal mondstuk meer van mijn embouchure vergt, heb jij daar ook last van?
Dit herken ik zeker, ik ben echter ook wel naar een grotere tip gegaan na switch van mijn tenor ebonieten mondstuk. Dus daaraan kan het ook liggen, maar het lijkt wel alsof ik meer spieren rond mijn mondhoeken (meer aan de zijkant of iets hoger dan de mondhoeken) moet aanspannen, althans, het lukt me niet ze bewust deze spieren niet aan te spannen. Misschien een beetje en dan ontsnapt er lucht.
Dat van de kou heb ik nog niet veel last van, speel meestal binnen en ben nog op zoek naar 'iets' om in groepsverband te spelen. Ik kan me dan voorstellen dat als je van buiten komt dat het vrij koud is, maar even in je hand of blazen zoals je doet lijkt me een goed plan.
Ik speel om mijn alt ook op eboniet. Omdat het geluid van de alt al vrij schel is, past (naar mijn mening, maar bij AW denken ze er net zo over) een ebonieten mondstuk daar beter bij. Een juiste balans tussen scheuren en 'een warm geluid' is naar mijn idee beter te bereiken met een ebonieten mondstuk.
Quote from: "anzy"Vandaag ben ik naar de saxshop in Deventer gegaan, om een nieuw mondstuk uit te proberen. Ik wilde eboniet, heb me altijd laten vertellen dat dat 'beter' zou zijn bij alt dan metaal (waarom is dat zo, wat zijn jullie ervaringen?)
Meyer, Otto Link, Rousseau, Lebayle en Claude Lakey en Dukoff geprobeerd.
Twijfel tussen Lebayle en Dukoff.
Toch met de Dukoff naar huis gegaan, omdat hij zo fijn speelde, zuiver in de hoogte, lief als je zacht blaast, en een scheurijzer als je hard blaast.
Gekke is dat thuis gekomen hij heel anders lijkt te spelen. Zwaarder, moeilijker in het lage register.
Moet je normaliter wennen aan een nieuw mondstuk?
Groetjes.
Je moet altijd wennen dat is logsich. Maar dan heb ik het zeker over je embouchure! Probeer eens tegen de muur aan te spelen of tegen een spiegel voor de weerkaatsing. Nog beter zou zijn om jezelf op te nemen met een goede weergave van je sound natuurlijk...
De meeste metalen alt mondstukken hebben een grote drempel (zo'n verlaagd plafon, ookwel een wedge genoemd). Hierdoor krijg je inderdaad een scherpere klank. Nadeel hiervan is dat je sound ieler wordt. Het materiaal is niet het belangrijkste maar de vorm, heeft een mondstuk een grote kamer of juist een kleine. Heeft het een drempel of juist niet. Kortom de vorm is het belangrijkste. En ik geloof er absoluut in dat het materiaal ook grote belangen heeft voor je sound.
Het materiaal maakt wel verschil voor je mondgevoel, trilgevoel. Ik las ook wel ergens dat los van de vorm e.d. er nog nooit een wetenschappelijk bewijs is gevonden voor verschil in klankleur door het materaal alleen.
'Wedge'? Ik dacht dat een drempel in het engels 'blaffle' werd genoemd.
//http://www.theowanne.com/mouthpieces101/baffle.php
Geen idee of dat de smalheid het voornamelijk lastig maakt, of de baffle, of een combinatie van beide.
Het begint trouwens wel aardig te wennen, nu, hoor.
Vooral als ik zacht moet spelen, zoals thuis, merk ik dat het sneller lastig wordt, dus zal gewoon wel een embouchure kwestie zijn.
Alles went :)
Een wegde is een hoge baffle.