sax op gitaareffect

[Smelly Jelly]

En ook ik blaas het topic weer nieuw leven in:

Ik heb een octaver gekocht!

Het voordeel aan deze Boss boven de apparaatjes van andere merken, is dat je het volume van het sub octaaf geluid kan aanpassen, wat het pedaal live beter bruikbaar maakt. Qua sound ging ik helemaal voor de Electro Harmonix, maar die heeft deze functie niet dus het is de boss geworden.

Nu kan ik Eddie Harris achterna!!!! //http://www.saxforum.nl/forum/viewtopic.php?t=1128

[Ben Rodenburg]

haha, nu ik die ewi heb ist ook een stuk makkelijker om effecten erop te binden

maar voor de sax komen er ook nog wel dingen hoor

[Smelly Jelly]

Heeft die EWi iets van een insert ofzo, of moet je gewoon direct van de uitgang naar het effect. Dat kasstje bij die "ouderwetse" EWI had het geloof ik wel, hoe zit dat met de nieuwe?

[Ben Rodenburg]

heb ik al geprobeerd maar dan heb je heel snel feedback! en dat willen we niet natuurlijk

om even terug te komen op effecten met sax! BArt Wirtz (alt van de young sinatras en saxer van monsieur dubois (AANRADER)) speelt ook met effecten en dat is ECHT gaaf!

http://www.monsieurdubois.com/pages/home.html

als t goed is staan er een paar demos

[Smelly Jelly]

Heeft de pod dan een microfooningang? Een mic op een gitaaringang geeft namelijk meestal geen goed resultaat door het impedantieverschil...

om gitaar effecten te gebruiken met een mic moet je het niveau minimaal tot line level oppeppen (ik gebruik hiervoor een mixer, met de FX op de insert). Anders krijg je het probleem dat bepaalde effecten (vooral wah's en octavers enzo) niet goed triggeren. Klinkt bagger dus...

En sax op een gitaarversterker, nou ja heel apart zullen we maar zeggen (heb het geprobeerd)

[Ben Rodenburg]

sax op gitaarversterker word alleen maar scheller, je moet gewoon een PA ervoor hebben en een compressor of een EQ ertussne hebben als je effecten gebruikt, experimeteren guys!

[Smelly Jelly]

Een wah zou prima moeten werken. Ik heb vaak met een wah gespeeld als enige effect tussen gitaar en versterker.
Ook met single-coils, die volgens mij nauwelijks meer output hebben dan een degelijke dynamische microfoon.

ehm, nee das dus niet zo . De output van een gitaarelement ligt veel hoger dan die van een mic, ook al zijn het single coils (volgens een vriendje, die afgestudeerd recording engineer is). Erkomt wel geluid uit de Wah, maar tis een beetje slap.  

Met een DI of mic pre is dit op te lossen, zie ook mijn verhaal over de mixer die ik hiervoor gebruik (de voorversterker zit daar pre-fader, net als de insert waar de effecten in gelust zijn).

[Smelly Jelly]

En sax op een gitaarversterker, nou ja heel apart
zullen we maar zeggen (heb het geprobeerd)

Tsja, het is dan waarschijnlijk ook nog de kunst om de juiste microfoon en versterker bij elkaar te zoeken

Ik kan geen genoeg krijgen van dit topic :lol:

Er zijn overigens wel speciale microfoons die je direct op een gitaaringang in kan pluggen, deze hebben een hogere impedantie. Shure is eigenlijk de enige fabrikant die wat dit betreft nog iets levert dat de moeite waard is, voorbeelden zijn de Green Bullet en de van de Unidyne afgeleide types.

Waarom dit soort mics niet meer algemeen geleverd worden? De hoge impedantie zorgt ervoor dat je maar korte kabels kan gebruiken, anders treed er teveel signaalverlies op. Dit is de reden waarom mics met een lage impedantie de standaard zijn.

Ik hou echter wel van het geluid van een High-impedance mic, ik hou me ook van harte aanbevolen als iemand er nog eentje heeft liggen!

Daar heb je DI-boxen voor.

Om er nog even op terug te komen, een DI gebruik je om een hoge impedantie uitgang (gitaar bijv.) op een laag ohmige ingang (bijvoorbeeld het microfoon kanaal van een mixer) aan te sluiten. Andersom werkt het niet, je kunt een DI niet gebruiken om een laag impedantie uitgang op een hoog impedantie input (zoals die van de Pod) aan te sluiten. edit: Ik maakte hierboven dezelfde fout, heb het ff opgezocht!

[Smelly Jelly]

Er zijn overigens wel speciale microfoons die je direct op een gitaaringang in kan pluggen, deze hebben een hogere impedantie. Shure is eigenlijk de enige fabrikant die wat dit betreft nog iets levert dat de moeite waard is, voorbeelden zijn de Green Bullet en de van de Unidyne afgeleide types.

En ik ben dus binnenkort de eigenaar van zo'n Hi-z mic:


Een Electro Voice 638 uit de jaren 60!!!

(Ik blijf vrolijk in mn eentje op dit topic posten, kennelijk ben ik de enige apparatuurfreak hier )

[SFANX]

kheb er niet zoveel mee maar ik blijf het volgen en sta open voor nieuwe dingen   dus blijf vooral je weetjes en nieuwigheidjes posten BVD  :wink: misschien als ik de loterij win kan ik het alsnog eens zelf proberen :!:

[Daan]

Ik lees het wel maar ik heb geen flauw idee wat het verschil allemaal is... Tis dat je plaatje hierbij staat anders zou ik zo denken dat het iets is voor een kraan of een douchekop ofzo (tja met een beetje fantasie...).

[Smelly Jelly]

Ik lees het wel maar ik heb geen flauw idee wat het verschil allemaal is... Tis dat je plaatje hierbij staat anders zou ik zo denken dat het iets is voor een kraan of een douchekop ofzo (tja met een beetje fantasie...).

Haha Daan , ja inderdaad! Die hoog-impedantie mics hebben echt de gekste vormen, de jaren 50 en 60 waren sowieso een tijd waarin allerlei alledaagse voorwerpen een gekke vormgeving kregen: men wou vooruit kijken na de oorlogsjaren en vernieuwen. Dat zie je ook aan de auto's huizen en meubels uit die tijd. De sky en de creativiteit waren zeg maar de limit...

Toen kreeg je echter het postmodernisme, met z'n "een huis moet een puntdak hebben en een stoel vier poten"  ](*,)  BORING!

Maar goed hier dus wat plaatjes van gekke muziekapparatuur die in die jaren is  bedacht, het meeste hiervan is nog wel als reissue leverbaar maar de ontwikkeling staat toch wel stil (wat betreft vormgeving dan he).

shure hi-z mic "Green Bullet" (nog steeds ongeveer in deze vorm leverbaar);


astatic mics, ook hi-z;



Link Wray met een Danelectro Longhorn gitaar (deze worden nog steeds gemaakt in de bas versie);


Deze kennen we natuurlijk allemaal, de Hofner bas en Rickenbacker gitaar, beroemd geworden door McCartney en Lennon;



Miles Davis schijn t zijn gitarist Mike Stern er eens op uitgestuurd te hebben om er zo één te kopen (Flying V, Jimi Hendrix rechts);



Gibson explorer (onder);


en gibson firebird:


en met deze Vox MET INGEBOUWDE EFFECTEN (boven) zijn we bijna weer terug on-topic;


Natuurlijk waren de Telecasters, Stratocasters, Les Pauls, SG's  in hun tijd ook vernieuwend, maar deze gitaren zijn zo populair geworden dat dit nu voor veel mensen de standaard is hoe een electrische gitaar eruit hoort te zien...

Maar goed, mijn Hi-z mic komt morgen binnen als het goed is en dan ga ik hem meteen in allerlei gitaar apparatuur inpluggen. Mijn ervaringen zal ik hier posten!

[Smelly Jelly]

Ja inderdaad, zo ook de gasten van mijn band:

als het niet sixties oogt en klinkt, vinden ze het K*t...

ik vind 60's ook fantastisch, maar luister ook graag naar moderne dingen.

Maar net wel een heerlijk ouderwets rockend optreden achter de rug.

[Smelly Jelly]

Ja, de meeste gitaristen begrijpen volgens mij niet zoveel van techniek. En verder hebben ze een nogal onrealistisch sterke hang naar nostalgie.
Ik ben zelf informaticus, dus beroepshalve ben ik wel redelijk thuis in moderne technologie, waardoor ik eigenlijk niet pas in de denkpatronen van het gitaarwereldje.
Is nogal eens om moe van te worden... Zo wordt m'n Ibanez-gitaar niet voor vol aangezien omdat ie uit Japan komt ipv de VS. En m'n Marshall-versterker zou waardeloos zijn omdat hij meer dan 1 kanaal heeft, en midi-switching.
En hoewel ik de enige digitale gitaarprocessor heb die op 96 KHz-resolutie werkt ipv de gangbare 44.1 KHz of 48 KHz, klinkt ie toch minder, omdat het niet zo'n bekend/populair merk is.

Misschien dat je onderhand doorhebt waarom ik zo'n hekel aan vooroordelen heb gekregen. De meeste vooroordelen zijn gewoon onzin, en komen voort uit gebrek van kennis en ervaring.

Ik sta zelf liever open voor allerlei dingen... Ik probeer het wel uit, en dan pas vorm ik er een mening over.
Zo heb ik uitgevonden dat Chinese preamp-buisjes echt geweldig goed passen bij mijn stijl. En ik neem op met een Philips MD650-microfoon, die naar mijn mening prima klinkt, en nog niet de helft van een Shure SM57 kost.
Verder speel ik sinds kort op snaren van 0,99e per setje.
En het is niet omdat ik wat aan m'n oren mankeer, denk ik... Want ik heb met dat goedkope/rare spul ook wel meegedaan aan wedstrijden op gitaarforums, en zelfs een aantal keren gewonnen

Scali, je zult mij nooit horen zeggen dat vintage apparatuur beter is dan nieuwe. Ten eerste is dit natuurlijk puur subjectief, ten tweede ben ik me terdege bewust dat de warmte en authenticiteit van oude opnames vooral wordt veroorzaakt door de tekortkomingen van de gebruikte apparatuur. Een buis voegt eigenlijk alleen maar ruis en vervorming toe, net als opnametape (maar als liefhebber noem ik dat liever saturatie).

Ik heb alleen een fascinatie voor de muziek uit voorbije jaren, en ik zie dit ook bij mijn mede bandleden. Popmuziek zoals wij het nu kennen was toen (zij het 50's, 60's of 70's) nog  fris, vernieuwend, bijna naïef.  Het is gewoon leuk om die sound te benaderen, inderdaad is dit nostalgie maar hier is wat mij betreft niets mis mee.

Overigens ben ik niet gek, en maak ik wel gebruik van computers en digitale technieken. Ik probeer gewoon de voordelen van vintage en modern te combineren tot een soort hybride...

[Smelly Jelly]

Mijn mic is er trouwens nog steeds niet  :cry: