nieuw rietje 3

[Em]

Heb dus al die tijd op rietje Vandoren 2,5 geblazen, en volgens mijn collega kon ik nummer 3 wel eens proberen. Nou geloof dat dat nog iets te hoog gegrepen is, men, ik blaas me eigen kapot, wordt er niet mooier van zo. Toch maar weer de 2,5 er op gedaan en dat klinkt veel beter. Misschien toch iets te vroeg, blaas nu een half jaar sax??

Groetjes.

[Invisible]

Na een half jaar sax blazen al op 2,5 is prima hoor (hangt overigens ook van je mondstuk af, maar ik neem aan dat je een vrij standaard mondstuk hebt?), dus je hoeft helemaal niet perse naar 3. Wel is het altijd raadzaam om af en toe even te proberen of een zwaarder riet wil (nu dus blijkbaar nog niet :lol:) want een zwaarder riet geeft wel een mooiere klank, maar je moet er wel mee overweg kunnen. Ik ken overigens zat mensen die al meerdere jaren spelen, maar ook nog op 2,5 zitten. Hoe meer je blaast in een week, hoe beter je embouchure zal worden en hoe zwaarder je qua riet aan kan. Ik merk dat op het moment ook met de drukte met muziek rond kerst (in een tijdspanne van één week drie optredens ) dat ik veel en veel meer aan het blazen ben met extra repetities enzo dat ik nu ook een net wat zwaarder riet aan kan dan anders (normaal 3,5, nu kan ik 4 wel aan).

[Janneman]

Over rietsterkte worden veel sterke verhalen verteld. In de trant van "Oh, ik speel op op sterke 5, jij nog niet?" Alsof je dan tot de beginners behoort.
Er zijn er die al 10 jaar en langer spelen en nog steeds op 2,5 spelen.
De sterkte van het riet welke je kunt bespelen is onlosmakelijk verbonden aan de tip-opening van je mondstuk. Hoe groter de tip-opening, hoe moeilijker het is om met een zwaar riet te spelen.
M.a.w. laat je niet te snel van de wijs brengen door een zwaarder riet te moeten bespelen. Een nieuw mondstuk met een grotere tip-opening brengt menig sax-speler in riet-sterkte weer 1 of 2 stappen terug.

[Em]

INVISIBLE ik speel nog op zo'n Yamaha mondstuk (4c??). Wil met de tijd wel een keer een ander mondstuk, maar daar ga ik me dan maar eens op oriënteren.

[ikJaap]

Er wordt inderdaad vaak gezegd dat hoe harder een riet, hoe beter, maar lang niet iedereen is het daar mee eens:

Many people believe that as you progress on the saxophone, you "work up" to harder reeds. I think this is a fallacy, possibly born out by a desire to appear macho. Reed strengths are usually measured from grade 1 (very soft) to grade 5 (very hard) in half steps. Very soon after I started, I believed that "real" players used very hard reeds so I used grade 4, but I soon realised that although this made me play very loud and could get altissimo notes quite easily, it was difficult to get a good sound on low notes, and hard to play quietly or achieve a good vibrato or some of the note bending effects I wanted. Since then I have been gradually "working up" to softer reeds. I say working up to softer reeds because, paradoxically, softer reeds can be harder to play loud or high, so a lot of work on diaphragm and saxophone embouchure is needed to achieve the same loudness and high range as with a hard reed. The plus side though is that once you have managed this, your overall dynamic range and flexibility of tone will be greater. Vibrato and note bending will probably be much more flexible and low notes, especially subtone, may be better and easier.

Bron: http://tamingthesaxophone.com/saxophone-reeds.html (van Pete Thomas)

[Invisible]

Er wordt inderdaad vaak gezegd dat hoe harder een riet, hoe beter, maar lang niet iedereen is het daar mee eens:

Many people believe that as you progress on the saxophone, you "work up" to harder reeds. I think this is a fallacy, possibly born out by a desire to appear macho. Reed strengths are usually measured from grade 1 (very soft) to grade 5 (very hard) in half steps. Very soon after I started, I believed that "real" players used very hard reeds so I used grade 4, but I soon realised that although this made me play very loud and could get altissimo notes quite easily, it was difficult to get a good sound on low notes, and hard to play quietly or achieve a good vibrato or some of the note bending effects I wanted. Since then I have been gradually "working up" to softer reeds. I say working up to softer reeds because, paradoxically, softer reeds can be harder to play loud or high, so a lot of work on diaphragm and saxophone embouchure is needed to achieve the same loudness and high range as with a hard reed. The plus side though is that once you have managed this, your overall dynamic range and flexibility of tone will be greater. Vibrato and note bending will probably be much more flexible and low notes, especially subtone, may be better and easier.

Bron: http://tamingthesaxophone.com/saxophone-reeds.html (van Pete Thomas)

Je moet ook niet in één keer naar 4 gaan zoals in de quote die je aanhaalt, dat moet je stapje voor stapje opbouwen en steeds uitproberen of je alle bereiken op alle volumes nog goed kan blazen. Uiteindelijk zal je op één sterkte blijven hangen en daar de rest van je leven wel wat op blijven hangen (totdat je een ander mondstuk neemt, dan mag je weer opnieuw opzoek).

[jthole]

Over rietsterkte worden veel sterke verhalen verteld. In de trant van "Oh, ik speel op op sterke 5, jij nog niet?" Alsof je dan tot de beginners behoort.
Er zijn er die al 10 jaar en langer spelen en nog steeds op 2,5 spelen.

Ik speel geloof ik bijna mijn hele leven al op Vandoren 2,5 rieten, zowel op alt als op bariton. Op tenor speel ik op LaVoz MH rieten, die qua sterkte ongeveer vergelijkbaar zijn.

In de loop der jaren ben ik wel een paar keer gewisseld naar een opener mondstuk. Maar als ik het vergelijk met sommige anderen, heb ik duidelijk een voorkeur voor een riet van gemiddelde sterkte en een mondstuk met een gemiddelde opening.

Rietsterkte en mondstuk zijn heel persoonlijk, en hangen ook af van de soort muziek die je speelt. Op klarinet (klassiek) had ik bijvoorbeeld een veel zwaarder riet, maar ook een veel geslotener mondstuk.

[yanamayo]

Speel nu ongeveer 3,5 jaar altsax en nog steeds op rietsterkte 2, probeer regelmatig 2,5 maar dan is alles wat ik heb opgebouwd weer weg. Hou het vooralsnog dus nog maar op 2 (op Yanagisawa mondstuk 5).
Vroeger op klarinet ook op 2 - 2,5 blijven steken, dus ik denk dat ik qua rietsterkte wel op m'n eindstation zit. Kan echter geen kwaad op af en toe weer eens even een zwaarder rietje te proberen. Maar nooit forceren.

[Em]

Heb het van de week nog eens weer geprobeerd maar denk dat ik maar gewoon nog even op 2,5 blijf zitten, ben het er wel mee eens dat 3 een wat mooier geluid geeft maar krijg ook bijgeluiden dus toch nog maar even niet.

[Albert]

Heel veel saxofonisten spelen veel te zwaar: te groot mondstuk, te dik riet . . . met alle gevolgen van dien.

Laat je niet gek maken en speel wat comfortabel voelt. Het geluid komt voor het grootste deel uit je zelf! En een vermoeid embouchure is echt niet fijn . . . en zelfs gevaarlijk. Blessures liggen op de loer.

Aan alle 'grootspelers': probeer maar es een weekje terug naar af op Selmer C te spelen. Daar is heul veul beheersing voor nodig. Ik hecht meer belang aan projectie dan aan een groot geluid. Beheersing is dan key.

Graag uw reacties!

[Albantar]

Bij mij hangt de rietkeuze vooral af van het type instrument. Op klarinet speel ik op 3, op tenorsax op 2,5 en op baritonsax op 2. Bij klarinet heb je een stug riet nodig om de hoogte er zuiver uit te kunnen persen - bij baritonsax heb je een flexibel riet nodig om de laagte er soepel uit te krijgen. En tenorsax zit er tussenin.

[Albert]

Klarinet is idd heel ander verhaal dan sax.

[Invisible]

Aan alle 'grootspelers': probeer maar es een weekje terug naar af op Selmer C te spelen. Daar is heul veul beheersing voor nodig. Ik hecht meer belang aan projectie dan aan een groot geluid. Beheersing is dan key.

Graag uw reacties!

Hier ben ik het ook zeker mee eens. Het nadeel van een grotere tipopening voor de klassieke saxblazers (dus ook harmonie- en fanfareblazers) is dat je zo juist bij lagere volumes aardig wat controle kwijt raakt en het spelen veel onprecieser word. Ik zie de beheersing op een C* mondstuk dan ook veel als het laten komen van de klank en die niet willen forceren. Een beetje alsof je voorzichtig te koppeling in je auto laat komen een een klein beetje gas bij geeft en zo rustig weg te rijden, niet in één keer vol gas weg.

[drietenor]

Het blijft uitproberen, en vooral meer naar je saxofoon luisteren dan naar andere mensen (hoewel ze hier hele verstandige dingen over rieten schrijven).
Zelf zoek ik als gewoonte naar kleine dingen die de combinatie van saxofoon riet en mondstuk verbeteren, maar zonder de druk dat dat iets moet opleveren binnen een gestelde termijn.
Af en toe probeer ik bij een mondstuk een zwaarder of lichter riet en meestal blijf je bij het oude.
Als er rieten zijn die na een tijdje toch te zwaar zijn voor de combinatie, dan ga ik er een beetje in snijden en schuren totdat ze goed zijn,
of zo slecht dat je ze wegdoet.
Op die manier kan je je eigen 2,83 rieten maken.
Best leuk, maar het vergt wat oefening en ervaring.
Op deze manier combineer ik het speelplezier met knutselplezier.

[k317]

't Zegt weinig. Jaren geleden speelde ik op sopraan 4. na een tijdelijke overstap naar fluit (en wat tenor er af en toe bij), ben ik nu bij dat ik 3,5 haal, met het ene riet lukt het beter dan met het andere (mondstuk is al die jaren al Selmer E). Al ik echter op mijn Serie 3 een hoge G eruit wil halen, is 3,5 (of een stug 3 rietje) haast een voorwaarde (nog meer oefenen kan ook   )
Maandag jl plotseling een erg fijn 3,5 rietje stuk gemaakt, en nu ben ik 5 3,5 rieten verder en nog geen fijne ertussen gevonden.
Dat maakt het sax spelen ook zo fijn avontuurlijk!